Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

Miasto Stołeczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery

Szukaj


Gustaw Holoubek (1923 - 2008)
aktor, reżyser teatralny, pedagog
Ukończył studia w Państwowym Studiu Dramatycznym w Krakowie (przekształconym później w PWST). W teatrze zadebiutował 1 marca 1947 rolą Charysa w Odysie u Feaków w Starym Teatrze. W latach 1949-1956 pracował jako kierownik artystyczny, reżyser i aktor Teatru Śląskiego w Katowicach.

Był wykładowcą Akademii Teatralnej w Warszawie. Przez wiele lat pełnił funkcję dyrektora Teatru Dramatycznego w Warszawie, został odwołany w styczniu 1983 z powodu konfliktu z ówczesnymi władzami.

W 1967 zagrał rolę Gustawa-Konrada w przedstawieniu Dziady, reżyserowanym przez Kazimierza Dejmka w Teatrze Narodowym. Zdjęcie tego przedstawienia z afisza w 1968 było przyczyną demonstracji studenckich i zapoczątkowało wydarzenia Marca 1968.

W filmie zadebiutował rolą Feliksa Dzierżyńskiego w Żołnierzu zwycięstwa w 1953. Łącznie zagrał w ok. 50 filmach, m.in. Pętli, Pożegnaniach, Rękopisie znalezionym w Saragossie, Sanatorium pod Klepsydrą Wojciecha Jerzego Hasa, Prawie i pięści, Klubie profesora Tutki (jako prof. Tutka), Marysi i Napoleonie, Lawie Tadeusza Konwickiego. Był reżyserem jednej z nowel w filmie Spóźnieni przechodnie, a także reżyserem i scenarzystą filmowej wersji Mazepy.

W 1976 i 1980 uzyskiwał mandat posła na Sejm PRL. W 1982 po wprowadzeniu stanu wojennego zrzekł się mandatu. W latach 1989-1991 był senatorem I kadencji wybranym z ramienia Komitetu Obywatelskiego, w trakcie kadencji przeszedł do Unii Demokratycznej. Od 1992 do 1993 zasiadał w Radzie ds. Kultury przy Prezydencie RP Lechu Wałęsie.

Od 1994 był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Współpracował z miesięcznikiem psychologicznym "Charaktery".

12 marca 2008 został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta RP Orderem Orła Białego w uznaniu znamienitych zasług dla kultury polskiej, za wybitne osiągnięcia w pracy artystycznej i dydaktycznej.
Pochowany 12 marca 2008 na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Zobacz też


Wiadomości

Ten cudowny błazen i mistrz charyzmatyczny – Gustaw
„Nie znosił patosu i bałwochwalstwa, nie lubił peanów na swoją cześć, a swój zawód traktował jak każdy inny...” W przeddzień przypadającej 6 marca 200...