Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

Miasto Stołeczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery

Szukaj


Andrzej Żuławski (1940 - 2016)
Andrzej Żuławski
aktor, reżyser teatralny, pisarz, scenarzysta, reżyser filmowy, felietonista
Andrzej Żuławski jest synem pisarza i dyplomaty Mirosława Żuławskiego. Po wojnie w wieku pięciu lat wyjechał wraz z rodziną do Francji, gdzie ukończył szkołę i studiował na IDHEC i na Sorbonie (wydział filozoficzny). Po powrocie do Polski był redaktorem magazynu "Film", asystentem i II reżyserem Andrzeja Wajdy. Studiował również filozofię na Uniwersytecie Warszawskim (1961) oraz nauki polityczne na paryskiej Sorbonie (1962-64). W tym czasie publikował swoje poezje we "Współczesności" (1961) i teksty krytyczne w tygodniku "Film" oraz miesięczniku "Kino" (1966-67), pisał również opowiadania oraz powieść "Kino" (zatrzymaną przez cenzurę). W 1967 r. zadebiutował średniometrażowym filmem telewizyjnym pt. „Pieśń triumfującej miłości” (dyplom honorowy Los Angeles Academy of Television Arts and Sciences 1968), a w 1971 r. pełnometrażową „Trzecią częścią nocy”, która została dobrze przyjęta na MFF w Wenecji 1971, uzyskała dyplom na MFF w Adelaide 1972, a w kraju przyniosła mu Nagrodę im. Andrzeja Munka 1971 oraz Grand Prix "Złoty Jantar" I KSF "Młodzi i Film" Koszalin 1973.
Losy jego dwóch następnych polskich filmów: „Diabła” (zatrzymanego przez cenzurę) i „Na srebrnym globie” (brutalnie przerwanego, gdy blisko 80% zdjęć było już nakręconych) skłoniły reżysera do realizacji filmów we Francji, gdzie pracuje od 1975 r.
W dorobku Żuławskiego znajduje się 12 filmów fabularnych, w tym (poza już wymienionymi):
„Najważniejsze to kochać” (L' Important c'est d'aimer Francja / Włochy / RFN 1975), Najważniejsze to kochać / L' Important c'est d'aimer (Francja / Włochy / RFN 1975), Opętanie / Possession (RFN 1981), Kobieta publiczna / La femme publique (Francja 1984) czy Narwana miłość / L’amour braque (Francja 1985) nadal szokowały, zarówno nowofalową formą, jak i ekspresyjnym, nawet histerycznym stylem.
„Wierność” (La fidelite) - swobodna adaptacja barokowej powieści psychologicznej Marie de Lafayette Księżna de Cleves (Francja, 2000, w roli głównej Sophie Marceau),
„Szamanka” - według scenariusza Manueli Gretkowskiej (Polska, 1996),
„Błękitna nuta” (La note bleue) - film o Fryderyku Chopinie, ilustrowany jego muzyką, z pianistą Januszem Olejniczakiem w roli głównej (Francja, 1991)
„Borys Godunow” (Boris Godounov) - adaptacja opery Modesta Musorgskiego (Francja, 1989; w roli tytułowej Ruggero Raimondi)
„Moje noce są piękniejsze niż wasze dni” (Mes nuits sont plus belles que vos jours) (Francja, 1989)
„Narwana miłość” (L'amour braque) - swobodna adaptacja powieści Fiodora Dostojewskiego Idiota (Francja,1985)
„Kobieta publiczna” (La femme publique) - ze swobodnym nawiązaniem fabularnym do powieści Fiodora Dostojewskiego Biesy (Francja, 1984, w roli głównej Valérie Kaprisky)
„Opętanie” (Possession) (Francja - Berlin Zachodni, 1981, w rolach głównych: Isabelle Adjani i Sam Neill)
Najwięcej wyróżnień międzynarodowych zdobyło „Opętanie”: znalazło się wśród kandydatów do Złotej Palmy na MFF w Cannes 1981, zdobyło Złoty Asteroid MFF Fantastycznych Triest 1981 oraz nagrodę krytyków na MFF w Sao Paulo 1981. Romy Schneider za rolę w „L' Important c'est d'aimer” otrzymała Cesara 1975. „La Femme publique” uhonorowano Nagrodą Specjalną Jury i Nagrodą publiczności na MFF w Montrealu 1984.
Andrzej Żuławski 1996 r. został udekorowany Orderem Sztuki i Literatury, najwyższym francuskim odznaczeniem kulturalnym. W 2001 otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a w 2002 francuski Order Legii Honorowej.
Żuławski opublikował kilkanaście książek, m. in. powieści: „Il était un verger”, „La Foret forteresse” (Lity bór), „Ogród miłości, Jonasz” (Philip Wilson, Warszawa 1993), także tomy felietonów i wspomnień. Od kilku lat jest stałym felietonistą miesięcznika "Twój Styl", realizował również własne programy dla TVP. W 1998 r. wyreżyserował „Straszny dwór” na scenie warszawskiego Teatru Narodowego.
Jako aktor zazwyczaj odtwarzał role drugoplanowe, ale grywał czasami też główne postacie (m.in. w Tristesse et beauté u boku Charlotte Rampling i Myriem Roussel). W 2002 zagrał w filmie „Les Liaisons dangereuses”, uwspółcześnionej adaptacji powieści Choderlos de Laclos Niebezpieczne związki.
Żródła: www.stopklatka.pl
www.filmpolski.pl
www.wikipedia.pl
www filmweb.pl

Zobacz też

Joanna Horodecka-Wieczorek
Joanna Horodecka-Wieczorek
pisarka
Roman Kłosowski
Roman Kłosowski
aktor
Dominika Jarosz
Dominika Jarosz
aktorka, tancerka, wokalistka
Ryszard Jabłoński
Ryszard Jabłoński
aktor
Piotr Cieplak
Piotr Cieplak
reżyser teatralny
Marcin Jędrzejewski
Marcin Jędrzejewski
aktor