Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

Miasto Stołeczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery

Szukaj


Andrzej Żuławski
Andrzej Żuławski
aktor, reżyser teatralny, pisarz, scenarzysta, reżyser filmowy, felietonista
Andrzej Żuławski jest synem pisarza i dyplomaty Mirosława Żuławskiego. Po wojnie w wieku pięciu lat wyjechał wraz z rodziną do Francji, gdzie ukończył szkołę i studiował na IDHEC i na Sorbonie (wydział filozoficzny). Po powrocie do Polski był redaktorem magazynu "Film", asystentem i II reżyserem Andrzeja Wajdy. Studiował również filozofię na Uniwersytecie Warszawskim (1961) oraz nauki polityczne na paryskiej Sorbonie (1962-64). W tym czasie publikował swoje poezje we "Współczesności" (1961) i teksty krytyczne w tygodniku "Film" oraz miesięczniku "Kino" (1966-67), pisał również opowiadania oraz powieść "Kino" (zatrzymaną przez cenzurę). W 1967 r. zadebiutował średniometrażowym filmem telewizyjnym pt. „Pieśń triumfującej miłości” (dyplom honorowy Los Angeles Academy of Television Arts and Sciences 1968), a w 1971 r. pełnometrażową „Trzecią częścią nocy”, która została dobrze przyjęta na MFF w Wenecji 1971, uzyskała dyplom na MFF w Adelaide 1972, a w kraju przyniosła mu Nagrodę im. Andrzeja Munka 1971 oraz Grand Prix "Złoty Jantar" I KSF "Młodzi i Film" Koszalin 1973.
Losy jego dwóch następnych polskich filmów: „Diabła” (zatrzymanego przez cenzurę) i „Na srebrnym globie” (brutalnie przerwanego, gdy blisko 80% zdjęć było już nakręconych) skłoniły reżysera do realizacji filmów we Francji, gdzie pracuje od 1975 r.
W dorobku Żuławskiego znajduje się 12 filmów fabularnych, w tym (poza już wymienionymi):
„Najważniejsze to kochać” (L' Important c'est d'aimer Francja / Włochy / RFN 1975), Najważniejsze to kochać / L' Important c'est d'aimer (Francja / Włochy / RFN 1975), Opętanie / Possession (RFN 1981), Kobieta publiczna / La femme publique (Francja 1984) czy Narwana miłość / L’amour braque (Francja 1985) nadal szokowały, zarówno nowofalową formą, jak i ekspresyjnym, nawet histerycznym stylem.
„Wierność” (La fidelite) - swobodna adaptacja barokowej powieści psychologicznej Marie de Lafayette Księżna de Cleves (Francja, 2000, w roli głównej Sophie Marceau),
„Szamanka” - według scenariusza Manueli Gretkowskiej (Polska, 1996),
„Błękitna nuta” (La note bleue) - film o Fryderyku Chopinie, ilustrowany jego muzyką, z pianistą Januszem Olejniczakiem w roli głównej (Francja, 1991)
„Borys Godunow” (Boris Godounov) - adaptacja opery Modesta Musorgskiego (Francja, 1989; w roli tytułowej Ruggero Raimondi)
„Moje noce są piękniejsze niż wasze dni” (Mes nuits sont plus belles que vos jours) (Francja, 1989)
„Narwana miłość” (L'amour braque) - swobodna adaptacja powieści Fiodora Dostojewskiego Idiota (Francja,1985)
„Kobieta publiczna” (La femme publique) - ze swobodnym nawiązaniem fabularnym do powieści Fiodora Dostojewskiego Biesy (Francja, 1984, w roli głównej Valérie Kaprisky)
„Opętanie” (Possession) (Francja - Berlin Zachodni, 1981, w rolach głównych: Isabelle Adjani i Sam Neill)
Najwięcej wyróżnień międzynarodowych zdobyło „Opętanie”: znalazło się wśród kandydatów do Złotej Palmy na MFF w Cannes 1981, zdobyło Złoty Asteroid MFF Fantastycznych Triest 1981 oraz nagrodę krytyków na MFF w Sao Paulo 1981. Romy Schneider za rolę w „L' Important c'est d'aimer” otrzymała Cesara 1975. „La Femme publique” uhonorowano Nagrodą Specjalną Jury i Nagrodą publiczności na MFF w Montrealu 1984.
Andrzej Żuławski 1996 r. został udekorowany Orderem Sztuki i Literatury, najwyższym francuskim odznaczeniem kulturalnym. W 2001 otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a w 2002 francuski Order Legii Honorowej.
Żuławski opublikował kilkanaście książek, m. in. powieści: „Il était un verger”, „La Foret forteresse” (Lity bór), „Ogród miłości, Jonasz” (Philip Wilson, Warszawa 1993), także tomy felietonów i wspomnień. Od kilku lat jest stałym felietonistą miesięcznika "Twój Styl", realizował również własne programy dla TVP. W 1998 r. wyreżyserował „Straszny dwór” na scenie warszawskiego Teatru Narodowego.
Jako aktor zazwyczaj odtwarzał role drugoplanowe, ale grywał czasami też główne postacie (m.in. w Tristesse et beauté u boku Charlotte Rampling i Myriem Roussel). W 2002 zagrał w filmie „Les Liaisons dangereuses”, uwspółcześnionej adaptacji powieści Choderlos de Laclos Niebezpieczne związki.
Żródła: www.stopklatka.pl
www.filmpolski.pl
www.wikipedia.pl
www filmweb.pl

Zobacz też

Dorota Kolak
Dorota Kolak
aktorka
Marcin Truszczyński
Marcin Truszczyński
aktor, animator kultury
Edyta Olszówka
Edyta Olszówka
aktorka
Agnieszka Roszkowska
Agnieszka Roszkowska
aktorka
Tomasz Chrapusta
Tomasz Chrapusta
aktor
Joanna Król
Joanna Król
aktorka