Kompozytor niemiecki. Urodził się 16/17 XII 1770 roku w Bonn, w rodzinie flamandzkiej. Dość szybko odkryto jego zdolności muzyczne (przejawiali je także inni członkowie jego rodziny), co spowodowało, że znalazł się na dworze elektora Kolonii, gdzie nękano go teorią i ćwiczeniami technicznymi. Nauka nie poszła jednak na marne i swój pierwszy koncert dał w 1778 roku. Pięć lat później opublikował swą pierwszą kompozycję – cykl wariacji. Już wtedy pracował jako pomocnik organisty. W 1787 roku udał się do Wiednia, gdzie wziął kilka lekcji u samego Wolfganga Amadeusza Mozarta, jednak choroba, a potem śmierć matki przerwała tę naukę. Powrócił tu w 1792 roku, a jego nauczycielem został bardzo sędziwy wówczas Haydn. Gorące rekomendacje, jakie stamtąd przywiózł sprawiły, że otworzyły się przed nim drzwi wszystkich szanujących się wiedeńskich salonów. Rozpoczął wtedy wielkie koncertowanie. W 1798 roku objawiły się u niego oznaki głuchoty, które doprowadziły go do takiej depresji, że w 1802 roku zamierzał popełnić samobójstwo odmawiając jedzenia i picia. Stał się człowiekiem niezwykle trudnym w obcowaniu, przeobraziła się także jego wizja muzyki. Zaniechał występów publicznych, a własne dzieła tworzył tylko w oparciu o wyobraźnię dźwiękową i wysoką wiedzę fachową. W latach 1802-1809 skomponował najwięcej najlepszych utworów, m.in. Sonata Kreutzerowska, oratorium Chrystus na Górze Oliwnej, sonaty Waldsteinowska i Appassionata, ,III Symfonia – Eroica, opera Fidelio (Leonora) także IV Symfonia, IV Koncert Fortepianowy i wiele innych. W 1809 roku cesarz austriacki przyznał mu dożywotnią rentę. 25 I 1815 roku dał swój ostatni występ publiczny, na koncercie dla uczczenia urodzin cesarzowej Rosji. Około 1818 roku jego głuchota posunęła się już tak dalece, że zmuszony był porozumiewać się za pomocą tzw. zeszytów konwersacyjnych. Osamotnienie sprawiło, że większość jego utworów była rodzajem osobistego wyznania niż publicznej wypowiedzi. Wtedy powstały m.in. Missa solemnis, IX Symfonia. Nazwano go pierwszym rewolucjonistą muzyki, gdyż naświetlał istotę człowieczego ducha w sposób niedokonany wcześniej przez nikogo. Jego dorobek opiera się na czterech filarach: dziewięciu symfoniach, szesnastu kwartetach smyczkowych, trzydziestu dwu sonatach oraz koncertach. Jego ostatnim dziełem, którego partyturę podpisał na dwa dni przed śmiercią, był Kwartet smyczkowy op. 131. Źródła podają dwie przyczyny jego śmierci – zapalenie płuc oraz marskość wątroby. Zmarł w Schwarzspanierhaus w Wiedniu 26 III 1827 roku i tego dnia rozpętała się nad miastem potężna burza. Pochowano go na cmentarzu Währingen, ale następnie jego szczątki przeniesiono na cmentarz Centralny w Wiedniu, gdzie spoczywają do dziś. W pogrzebie brało udział ponad 50 000 osób. (KZIMZ; LŚWL; PWK)
Ul. Ludwiga van Beethovena: dz. Mokotów, os. Sielce, od ul. Jana Sobieskiego do ul. Bobrowieckiej.