Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

Miasto Stołeczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery
LAUREAT WARSZAWSKIEJ NAGRODY EDUKACJI KULTURALNEJ 2015 - II Nagroda - przedszkola
„Przedszkole bez zabawek – czyli wyobraźnię dobrą mam więc zabawki robię sam”

Autorzy projektu:
Iwona Fabiszewska, Małgorzata Skolimowska, Tatiana Kłusek, Iwona Mochocka / Przedszkole NR 192 „Wesoły Pędzelek” / Białołęka

Termin realizacji: 03.11.2014 – 27.02.2015

Miejsce realizacji: Przedszkole nr 192 „Wesoły Pędzelek”

Adresaci: Dzieci pięcioletnie uczęszczające do Przedszkola nr 192 „Wesoły Pędzelek”

Liczba uczestników: 50

Finansowanie:
brak

Realizatorzy:
Małgorzata Skolimowska, Tatiana Kłusek, Iwona Mochocka, Monika Radkowska – Brudek, Mariola Wachocka, Katarzyna Konik, Jolanta Warzecha

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Inspiracją do opracowania projektu był artykuł pt. „Przedszkole bez zabawek” autorstwa niemieckich pedagogów Elke Schuberta i Reinera Stricka. Z dużym zainteresowaniem zapoznałyśmy się z jego treścią. Zainspirowane pomysłem postanowiłyśmy opracować własny projekt. Przedyskutowałyśmy jego przebieg z rodzicami. W pełni poparli naszą inicjatywę. Wspólnie z nami gromadzili od początku listopada różne pomoce. Kiedy w grudniu przybył do przedszkola Św. Mikołaj, oprócz prezentów, wręczył dzieciom list, który nauczycielka odczytała po uroczystości. Św. Mikołaj zaprosił wszystkie zabawki z sali, na okres dwóch tygodni, do swojej krainy. Kiedy po Nowym Roku dzieci przyszły do przedszkola, w salach nie było już zabawek. Ich miejsce zajęły zgromadzone wcześniej materiały. Od tej pory, przez dwa tygodnie, dzieci musiały same tworzyć zabawki i organizować sobie dzień w przedszkolu. Pierwsza edycja projektu odbyła się w roku szkolnym 2011/2012. Powtarzamy go cyklicznie, wprowadzając coraz to nowe modyfikacje. Pomagają nam w tym zarówno nauczyciele pracujący z dziećmi, jak i rodzice naszych przedszkolaków.

Cele:
- rozwijanie kreatywności;
- przeciwdziałanie uzależnieniom wieku przedszkolnego (elektroniczne zabawki, telewizja, gry komputerowe itp.);
- zaproponowanie dzieciom i rodzicom nowej, ciekawej formy spędzania czasu wolnego’
- wzmacnianie silnych stron psychiki dziecka, które uodpornią je na uzależnienia;
- nabywanie kompetencji społecznych.

Rezultaty:
- niezwykłe, oryginalne prace dzieci;
- większa chęć dzieci do organizowania zabaw zespołowych;
- większa chęć dzieci do współpracy i niesienia sobie pomocy;
- integracja i zaangażowanie społeczności przedszkolnej;
- ośmielenie i podwyższenie samooceny dzieci nieśmiałych;
- nowy, atrakcyjny sposób spędzania czasu wolnego.

Oryginalność koncepcji
Stworzono w przedszkolu sytuację inną niż zwykle. Dzieci nie miały w salach gotowych zabawek. Samodzielnie, wykorzystując wyobraźnię i zgromadzone w sali pomoce, wykonały własne zabawki. Przez dwa tygodnie bawiły się tylko nimi. Rodzice angażowali się w zajęcia. Odwiedzali przedszkole zarówno rano, jak i po południu. Uczestniczyli w organizowanych przez nauczycieli warsztatach i razem z dziećmi tworzyli zabawki.

Umiejętności uczestników
- kreatywność, chęć podejmowania niestandardowych działań;
- umiejętność radzenia sobie w sytuacji trudnej i niecodziennej;
- umiejętności manualne;
- umiejętności organizacyjne;
- umiejętność współpracy;
- umiejętność organizowania sobie i bliskim czasu wolnego.

Co było najtrudniejsze?
Najtrudniejszy był pierwszy dzień realizacji projektu, kiedy dzieci musiały odnaleźć się w nowej rzeczywistości i uwierzyć w to, że same potrafią wykonać równie atrakcyjne zabawki, jak te, które wyjechały do krainy Św. Mikołaja. Trudne również było przekonanie nauczycieli do tego, aby byli tylko obserwatorami, czuwającymi nad bezpieczeństwem dzieci i nie ingerującymi w ich działania. Powstrzymanie się od oferowania pomocy dzieciom, stanowiło nie lada problem.

Czego się nie spodziewaliśmy?
- tak dużego zaangażowania rodziców i ich udziału we wspólnych zabawach;
- oryginalnych i zaskakujących pomysłów dzieci;
- bardzo dobrej współpracy pomiędzy dziećmi;
- dużego zaangażowania dzieci nieśmiałych.

Co sprawiło nam największą radość?
- obserwowanie zaangażowania dzieci oraz uśmiechu na ich twarzach;
- wspólna zabawa z dziećmi;
- zadowolenie rodziców;
- wspaniałe wytwory.

Zobacz też