Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

Miasto Stołeczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery

Instytucje

Dom Kultury "Kadr"
dom kultury

LAUREAT WARSZAWSKIEJ NAGRODY EDUKACJI KULTURALNEJ 2015 - II Nagroda - instytucje animacji kultury – „Hibernacja – aktywacja”
Autorzy projektu:
Iwona Mirosław–Dolecka, Anna Sobol, Zbigniew Darda / Dom Kultury Kadr / Mokotów

Termin realizacji: Maj 2014 – czerwiec 2015

Miejsce realizacji:
Areszt Śledczy Warszawa Służew

Adresaci:
Osadzeni i skazani w Areszcie Śledczym Warszawa Służew

Liczba uczestników:
Bezpośrednio 50 osób,
Pośrednio 200osób,
internet– 1500 osób

Finansowanie:
Dom Kultury Kadr , Areszt Śledczy Warszawa Służew

Realizatorzy:
Anna Sobol – warsztaty tworzenia komiksów, Iwona Mirosław Dolecka – warsztaty teatralne i reżyseria przedstawienia #projektwyzwolenie, Adam Walny – autor wystawy Lalka w Areszcie, Zbigniew Darda – koordynator, przygotowanie materiałów fotograficznych, filmowych. Marcin Laseczka – koordynator projektu ze strony Aresztu Śledczego

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Pomysł na projekt zrodził się z wielu przyczyn, które możemy połączyć w jeden mianownik – współpraca sąsiedzka oparta o silne więzi lokalne, które w tym przypadku dotyczą wspólnych działań Domu Kultury Kadr i Aresztu Śledczego Warszawa Służew. Jednym z celów działania Domu Kultury Kadr jest wspieranie i rozwijanie aktywności kulturalnej, która w przypadku osadzonych jest bardzo ograniczona lub niemożliwa. Chcieliśmy to zmienić – marzyła nam się totalna aktywizacja, pobudzenie do pracy twórczej osób przebywających w odizolowaniu. Chcieliśmy poprzez sztukę obudzić uśpioną, wygłuszoną, zahibernowaną wyobraźnię i potrzebę obcowania z drugim człowiekiem, dialogować, przełamywać bariery i granice. Realizacja pomysłu to również próba przełamania granic tkwiących w autorach projektu - obaw, stereotypów. To chęć zmierzenia się z edukacją kulturową dorosłych, pogłębiania własnego warsztatu, rozwoju. Areszt Śledczy Warszawa Służewiec jest jednym z naszych najbliższych sąsiadów i od zawsze nam pomagał. Któregoś dnia potrzebowaliśmy pomalować ściany w naszej obecnej siedzibie i zrobili to właśnie osadzeni w ramach sąsiedzkiej wymiany umiejętności. Zmienili nasz DOM, dlatego my postanowiliśmy zmienić ich DOM - ich rzeczywistość.

Cele:
Aktywizacja osób odizolowanych, pobudzenie do postawy twórczej poprzez działania artystyczne, wyrażanie emocji w tworzeniu, terapia przez sztukę.

Rezultaty:
Rezultaty twarde:
- warsztaty tworzenia komiksów i wydanie 4 komiksów ;
- warsztaty teatralne i przedstawienie teatralne #projektwyzwolenie;
- wystawa Lalka w Areszcie.
Rezultaty miękkie dla uczestników:
- wzmocnienie poczucia własnej wartości i wzrost samooceny;
- realna zmiana nastawień, postaw, przekonań z biernej na czynną, a nawet twórczą;
- rozbudzenie wrażliwości;
- wzmocnienie więzi rodzinnych: uczestnicy przygotowali komiksy dla swoich dzieci, wnuków; aktorzy zaprosili dziewczyny, żony, rodziców na spektakl.
Rezultaty miękkie dla realizatorów:
- poczucie spełnienia;
- autentyczne wzruszenie
- podniesienie kompetencji o narzędzia pracy z osobami odizolowanymi;
- zmiana wyobrażenia o areszcie;
- wzajemne poznanie sposobów działania dwóch różnych od siebie instytucji.
Kontynuacja projektu jako wieloletniego programu edukacji kulturalnej, terapii przez sztukę.

Oryginalność koncepcji
Wykorzystanie edukacji kulturalnej (poza jej podstawową funkcją) i pracy twórczej do osiągnięcia zmiany społecznej w trudnym środowisku osób osadzonych i skazanych w Areszcie Śledczym Warszawa Służew.

Umiejętności uczestników
Świadome wyrażanie emocji poprzez sztuki plastyczne, umiejętność współdziałania w grupie, animacja przedmiotem, podstawowe umiejętności warsztatu aktorskiego.

Co było najtrudniejsze?
Przełamanie strachu przez realizatorów, podporządkowanie się rygorom, ograniczeniom i zakazom, jakimi rządzi się areszt, a także znalezienie metod dotarcia i pracy z osobami odizolowanymi.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nie spodziewaliśmy się, że uczestnicy projektu tak wysoko ocenią warsztaty, spektakl – rolę, jaką w nich odegrali. Wszyscy osadzeni zgodzili się na publikację wizerunku w materiałach filmowych i fotograficznych. Uzyskaliśmy również wysoką ocenę naszych działań wystawioną przez środowisko profesjonalistów.

Co sprawiło nam największą radość?
Zmiany, jakie zaszły w uczestnikach, silna identyfikacja osadzonych z projektem, ich zaangażowanie w proces twórczy, autentyczna potrzeba aktywnego uczestniczenia w warsztatach – „czekanie na instruktora”.