Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

Miasto Stołeczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery

Szukaj


"Isadora Duncan" - 19. Festiwal Ciało/Umysł w Teatrze Studio
Kiedy
27 września 2020 (niedziela) g. 20:00
Gdzie
Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, ul. Jazdów 2 (mapa)
zamknij
Cena
40 zł - 50 zł
cialoumysl.pl/
Dostęp dla niepełnosprawnych Możliwy dojazd autobusem Możliwy dojazd rowerem

Spektakl autorstwa enfant terrible francuskiego tańca Jérôme’a Bela odkrywa na nowo bezkompromisową Isadorę Duncan jako zwiastunkę współczesnej sztuki i nowoczesnego tańca, wyzwolonego ze sztywnych ram. Z oryginalną choreografią Duncan i w oparciu o jej wspomnienia.

Urodzona w San Francisco Isadora Duncan, niezależna artystka i wizjonerka, żyła tylko pięćdziesiąt lat, ale zdołała podważyć obyczaje patriarchalnej epoki i reguły klasycznego baletu. Prowadziła burzliwe życie, łatwo więc obsadzano ją w roli ikony wyzwolonej kobiecości, bohaterki licznych romansów, nie tylko heteroseksualnych, ekscytowano się jej małżeństwem z młodszym o kilkanaście lat rosyjskim poetą Siergiejem Jesieninem. Zginęła podczas przejażdżki, uduszona własnym szalem wkręconym w koła rozpędzonego samochodu, co przyczyniło się do jej romantycznej legendy.

Bel przedarł się przez mit, by wydobyć ukryte znaczenia i aktualne przesłanie. Pod koniec XIX wieku Isadora zrzuciła kostium z paczką i puentami, by powrócić do pierwocin tańca. Gołymi stopami, „greckimi” tunikami i ruchami uwolnionymi od rygorystycznych technik narzuciła światu nową ideę ruchu, którą oparła na inwencji, improwizacji, harmonii ciała i ducha. Obserwacja drgających liści, przypływów oceanu, rytmu Ziemi i synchronizacja z nimi poprzez ciało stały się podstawą jej „autentycznego gestu” oraz poszukiwań duchowego uniesienia w tańcu. Odtąd każdy choreograf musiał zdefiniować swój twórczy język.

Dzięki wewnętrznej wolności, spontaniczności i naturalności Duncan położyła podwaliny pod taniec współczesny – uważa Bel. Jego spektakl, wykorzystujący zarówno słowo, jak i ruch Elisabeth Schwartz, ożywia pamięć tego swobodnego tańca. Łączy choreograficzne archiwum z doświadczeniem żywego występu, w zgodzie z wizją tańca jako narzędzia emancypacji.

źróło: organizator